Πέμπτη 11 Ιουλίου 2013

Εκδηλώσεις μνήμης για τα 70 χρόνια από το ολοκαύτωμα του Ζαγορίου

Εκδηλώσεις μνήμης για τα 70 χρόνια από το ολοκαύτωμα του Ζαγορίου διοργανώνουν το ερχόμενο Σαββατοκύριακο ο Δήμος Ζαγορίου, η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία, η Ένωση Ζαγορισίων Αθηνών, ο Σύνδεσμος Ζαγορισίων Ιωαννίνων και άλλοι τοπικοί φορείς. 

Το Σάββατο, 13 Ιουλίου, ώρα 8 μ.μ. θα γίνουν εκδηλώσεις στους Ασπραγγέλους, οι οποίες περιλαμβάνουν επιμνημόσυνη δέηση, ομιλία για τα μαρτυρικά χωριά του Ζαγορίου από τον Πρόεδρο της Ι.Λ.Ε.Ζ. Βασίλη Τζιόβα και βίντεο με το χρονικό των γεγονότων.

Την Κυριακή, 14 Ιουλίου και ώρα 8 π.μ. θα γίνει θεία λειτουργία στο Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Γρεβενιτίου και στις 11 π.μ. θα ακολουθήσει επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο πεσόντων του χωριού.

Τέλος, στις 12:15 μ.μ. θα γίνει ημερίδα στο Πετρίδειο Κληροδότημα με ομιλητή τον τ. Νομάρχη Ιωαννίνων Βασίλη Μπρακατσούλα και τον Αριστ. Συγγελάκη, μέλος του εθνικού συμβουλίου για τις Γερμανικές επανορθώσεις.

Διαβάστε παρακάτω δύο κείμενα - αναφορές στο ολοκαύτωμα των δύο χωριών.

Α. -  H καταστροφή των Ασπραγγέλων στο Κεντρικό Ζαγόρι της Ηπείρου.

 Οι Γερμανοί πυρπόλησαν και κατέστρεψαν ολοκληρωτικά το χωριό στις 15 Ιουλίου 1943 και δολοφόνησαν ένα αντρόγυνο έξω από το χωριό.

Το καλοκαίρι του 1944, οι Γερμανοί σε ένα από τα πολλά μπλόκα που κάνανε στο καμένο χωριό, συνέλαβαν δεκαεννιά άτομα, νέους και γέρους, και τους έριξαν στα υπόγεια της Ζωσιμαίας Σχολής που την είχαν μετατρέψει σε φυλακή. Οι συλληφθέντες έμειναν εκεί για καιρό αλλά τελικά διασώθηκαν.

Μαρτυρία, Η ραψωδία των βράχων σε πεζό:

«...Είδαμε τους καπνούς να ανεβαίνουν  πάνω από το ψηλό βουνό που έκρυβε το χωριό. Μας έκαιγαν. Τι θα γινόμαστε χωρίς σπίτι μέσα στο χαλασμό του κόσμου; Τρυπώσαμε σε σπηλιές της χαράδρας και τις γεμίσαμε βόγγους και μοιρολόγια. Κι αυτές με τη σειρά τους μας γέμισαν ψύλλους και τσιμπούρια γιατί εκεί ήταν μαντριά γιδιών.

Σ΄ αυτή τη δυστυχία μας χαλκεύτηκε μια θαυμάσια ομοψυχία΄ γίναμε όλοι οι χωριανοί ένα. Μοιάζαμε με πολυάριθμη τσιγγάνικη οικογένεια. Δεν μας χώριζαν τώρα φράχτες και ξερολιθιές..

Το δειλινό καταλάγιασαν οι καπνοί. Τα σύρματα δούλεψαν και μήνυσαν πως οι Γερμανοί αποσύρθηκαν. Κάμποσοι πήραμε την απόφαση και γυρίσαμε.

Το ρεύμα του αέρα κατέβαζε από το χωριό στη χούνη που βαδίζαμε, αηδιαστικές μυρουδιές που κράτησαν βδομάδες, από ψημένα γατιά, ποντίκια, κότες, φίδια, δέρματα. Τα ουράνια πασπάλιζαν λεπτότατη στάχτη.

Τι απόμεινε; Ο νους μου δεν πήγαινε στο αύριο, στην επιβίωση΄ σταματούσε η ζωή στα χτεσινά. Προχωρούσα σα χαμένο κορμί, πες πως έβλεπες ένα σκιάχτρο, γιατί ήξερα τι θα βρω. Οι άλλοι έλπιζαν και πατούσαν σταθερά.

Όπως τα φαντάστηκα ήταν. Από τα εκατόν τριάντα καστρόσπιτα έκαψαν τα εκατόν δώδεκα συν το σχολειό, την εκκλησιά και το Μοναστήρι. Δύο γριές που είχαν μείνει, βρέθηκαν μισότρελες και μισοψημένες κι έξω από το χωριό τα κουφάρια ενός αντρόγυνου που έγινε στόχος των δολοφόνων.Σκεφτείτε να πέφταμε στα χέρια τους!»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...