Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Εκδήλωση αφιερωμένη στον Μητς Μήτση

Εκδήλωση αφιερωμένη στον Μητς Μήτση, την Δευτέρα 20-02-2012, στo Πνευματικό Κέντρο Ηπειρωτών

Ο Μήτς Μήτσης είναι αυτοδίδακτος, αυτοδημιούργητος, ιδιόρρυθμος, με χρηστικές ιδιαιτερότητες.

Απρόβλεπτος, δύστροπος, πείσμων και ασυμβίβαστος με τα κακώς κείμενα. «Αναρχοαυτόνομος», όπως τον χαρακτήρισαν. Ένας ανήσυχος, αμετανόητος και «απροσάρμοστος» χωριάτης στην Αθήνα, θα λέγαμε. Απεχθάνετε τα κυκλώματα και μάχετε κάθε κατεστημένο. Περιφρονεί ανόητους, περγαμηνές, αξιωματούχους και μένει αδιάφορος στην κριτική τους. Μισεί το άδικο, τον καιροσκόπο, το συκοφάντη, τους επιδειξίες και είναι σκληρός στην αχαριστία και τα ψέματα. Αγαπάει και συμμαχεί με τους ανήμπορους και τους κατατρεγμένους. Είναι ερωτευμένος με τη ζωή, το μεγαλείο της φύσης, με την αλήθεια. Πορεύεται, στο όραμα στην ομορφιά με οδηγό τη γνώση, το ένστικτο της γυναίκας και τον αυθορμητισμό του παιδιού. Πλανιέται σ έναν κόσμο που δεν είναι δικός του, αντιστέκοντας στο ξερίζωμα της παράδοσης για να μπορεί να ανθίζει το περιβόλι της ζωής, να γεμίζει με λουλούδια της άνοιξης. Δε μένει στο σήμερα, αλλά δεν ξεχνάει και το χθες. Γι αυτό γυρίζει στις ρίζες μας, στην έναρξη ομορφιάς, γιατί πιστεύει ότι είναι ο θεμέλιος λίθος για το αύριο. Και όπως ομολογεί, η σκάλα πρέπει να έχει γερά όλα της τα σκαλοπάτια, για να μπορεί ο καθένας να ανεβαίνει και να κατεβαίνει με σιγουριά. Τα όσα γράμματα μπόρεσε να βάλει στο δισάκι του από το φτωχικό σχολείο του χωριού του, όπως λέει, είναι για αυτόν η μεγαλύτερη κληρονομιά όταν νιώσεις βαθιά την αξία τους. Είναι η μοναδική δύναμη, το πιο ακριβό τίμημα, η πιο μεγάλη αξία για το κάθε τι, για τον άνθρωπο!

Είναι από το Πολύδροσο Θεσπρωτίας, το παλιό Βλαχώρι και γεννήθηκε στο Κάτω Ζάλογγο Ιωαννίνων μέσα σε καλύβα στον πόλεμο του 1940, όπου είχε καταφύγει η μητέρα του με τη γιαγιά και τις δύο μεγαλύτερες αδερφές του, ενώ ο πατέρας του πολεμούσε στο μέτωπο. Μεγάλωσε στα βουνά, στα λαγκάδια και στα ποτάμια, βόσκοντας τα γιδοπρόβατα, καλλιεργώντας τα λιγοστά χωράφια και το μικρό αμπέλι, βιώνοντας τα ήθη και έθιμα της πατρίδας του κι έτσι οι δεσμοί του είναι άρρηκτα δεμένοι με την παράδοση. Η κατοχή, ύστερα ο εμφύλιος και μετά στην Αθήνα η μετεμφυλιοπολεμική περίοδος που βρέθηκε δεκαεξάχρονος, ολομόναχος, αναζητώντας να ζωντανέψει το όνειρο, σφράγισαν βαθιά τη μνήμη του.


H ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...